‘Drie roddelende vrouwen en koeien op de weg in Arches’

“We zijn al vroeg in de ochtend gepakt en gezakt want we willen absoluut nog Arches National Park bezoeken voor we verder rijden naar Bryce Canyon City, waar ons volgende hotel ligt. Arches is een relatief klein park maar absoluut de moeite waard. Vooral het uiterste punt, Devils Garden waar de mooiste bogen te vinden zijn. De weg ernaar toe leidt ons langs de meest verbluffende landschappen vol grillig gevormde rotsformaties. We passeren Park Avenue en de Courthouse Towers waar een bepaalde rots aan de zoon de woorden: “Dat zijn precies drie jappende vrouwen” ontlokt. Ik ben ten zeerste verontwaardigd en antwoord dat het mij eerder 3 wijze koninginnen lijken. Ik moet echter al snel mijn woorden intrekken want een blik op de reisgids vertelt me dat dit beeld inderdaad de naam: “the Three Gossips” ofwel “de Drie Roddelaarsters” kreeg. Heel mijn feministische ziel verzet zich, maar ik moet de zoon gelijk geven. Bij Devils Garden aangekomen, parkeren we de auto want de mooiste bogen zijn enkel te voet bereikbaar. Een bord waarschuwt ons nogmaals dat hitte doodt en raadt elke wandelaar aan om minstens 2 liter water mee te nemen. Gelukkig kan je ook hier, zoals overal in de nationale parken, gewoon je drinkbus aan een waterfontein vullen. Water, water en nog eens water. In dit gebied waar het zo schaars is, kan men het belang niet genoeg benadrukken. Het maakt het verschil tussen leven en dood, niet alleen voor de planten maar ook voor de mens. Het eerste stuk van de wandeling tot aan de Landscape Arch is vrij gemakkelijk. Er komt wel wat klimwerk bij kijken, maar zeer beperkt. De stenen boog die zich voor ons verheft is wel 90 meter lang en lijkt flinterdun. In 1991 kregen een aantal wandelaars de schrik van hun leven toen ze onder de boog aan het rusten waren. Ze hoorden een lawaai dat leek op ver gedonder, gevolgd door krakende en poppende geluiden. Ze konden nog net op tijd wegvluchten toen een rotsplaat, zo’n 20 meter groot, naar beneden stortte. Toen het stof optrok lag er 180 ton vers puin onder de boog. De oorzaak moet gezocht worden in de niet aflatende regen van de week ervoor. Door het gewicht van het extra water in de stenen poriën, verloor een deel van de boog het gevecht met de zwaartekracht. Er vielen geen slachtoffers, maar sindsdien is de Landscape Arch wel afgesloten van het wandelpad door een houten omheining. Van hieruit vertrekt “the primitive trail”, “het primitieve pad” naar de Double O Arch, dé bezienswaardigheid van het park.

Ik ken ondertussen mijn eigen grenzen en besluit de zoon alleen te laten gaan. Het is een hele klim tot op een redelijk smalle richel, zonder enige wegwijzer en absoluut niet voor mensen met hoogtevrees. Ik geef hem de rest van mijn water en we spreken terug af bij de auto. Terwijl ik hem steeds verder weg zie klimmen, keer ik op mijn stappen terug en neem nog een zijweggetje naar de Tunnel Arch en de Pinetree Arch. Ook hier is het wat klimmen maar veel beter te doen en ik ben toch wel een beetje trots op mezelf wanneer ik beide bogen bereik. Voor me uit loopt een koppel van mijn leeftijd en de vrouw klampt zich angstvallig vast aan de man, die haar duidelijk moet helpen op het pad. Dat kan ik dan toch alleen, denk ik tevreden bij mezelf. Ik wandel rustig terug naar de parking en na een tijdje komt ook de zoon terug tevoorschijn, moe maar voldaan en duidelijk een beetje uitgedroogd. Die twee liter water die aangeraden werd, was echt geen grap. De drinkbussen worden opnieuw gevuld en we nemen de auto terug, het park uit.

De snelste weg van Moab naar Bryce Canyon is de I-70, maar op aanraden van de dame van het Visitor Center, volgen we die maar een stukje en nemen dan de Highway 24 en 12 via Hanksville en Boulder. Deze panoramische weg brengt ons dwars door Capital Reef National Park en Dixie National Forest. We rijden van een dorre, stenen vlakte een echt woud in en moeten zelfs stoppen voor zwarte koeien die op hun gemak de weg oversteken. Ze kijken ons aan met een blik die duidelijk maakt dat wij hier de bezoekers zijn en ons aan hun regels moeten houden. We weten meteen dat de vele verkeersborden die waarschuwen voor overstekend vee terecht zijn. Steeds hoger klimmen we en het omringende bos wordt steeds dikker. De berkenbomen met witte stammen herinneren me aan mijn jeugd bij bomma in Kapellen-Bos en aan bompa, die van hun takken pijl en boog voor me maakte. Wanneer we uitstappen om één van de vergezichten te bewonderen, schrikken we van de koude op deze hoogte. Het temperatuurverschil is zeker 15° C, als het niet meer is, en hier hadden we ons niet aan verwacht. Dat belooft voor ons hotel. Bij Boulder komen we langs Grand Staircase-Escalante. Het is een uitgestrekt natuurgebied van pakweg 7500 km² dat in 1996 door Bill Clinton tot Nationaal Monument en dus beschermd gebied werd uitgeroepen.

In december 2017 heeft president Trump dit beschermde gebied gehalveerd om meer commerciële mogelijkheden te kunnen exploiteren. Deze beslissing wordt nog steeds door verschillende milieu- en natuuractivisten aangevochten. De prioriteiten en belangen van de verschillende presidenten liggen duidelijk op andere vlakken, wat hier nog maar eens blijkt. Het is laat wanneer we bij ons hotel aankomen. Het is een groot gebouw met een heel aantal bijgebouwen. Wij krijgen een kamer toegewezen in de Ponderosa en onmiddellijk zit het deuntje van Bonanza in mijn hoofd voor de rest van de avond. Je kent het wel: “wij zijn de mannen van Bonanza, wij hebben van niemand gene schrik…”. Het is koud en ik ben blij dat ik in Las Vegas een vestje kocht in het Hard Rock Café want ik kan het hier goed gebruiken.

Wanneer we ons naar het restaurant begeven voor het avondeten, valt ons pas op hoeveel toeristen er tegelijk aangekomen zijn. Het is een ware overrompeling. We besluiten dan maar om in het fastfoodrestaurant te gaan eten, waar we duidelijk ook niet de enigen zijn. Wanneer ik aan de dienster vertel dat we van Moab komen, vraagt ze ons of wij ook vastgezeten hebben op de I-70. Blijkbaar was er een zwaar ongeval gebeurd op de Interstate en hadden alle reizigers uren stilgestaan waardoor ze nu allemaal samen arriveerden. Ik weet niet welke engel ons influisterde om de I-70 te vermijden en via de panoramische omweg te gaan. Of ik weet het eigenlijk wel, het was de dame van het Visitor Centre in Moab en ik zal haar er eeuwig dankbaar voor zijn. In de hamburgertent lijkt het wel of we hier in “redneck county” aangekomen zijn. Naast ons aan een tafeltje zit een gezin waarvan de puberzoon met trots een pet met de naam “Trump” draagt. Wie democratische sympathieën heeft, kan die hier beter voor zichzelf houden. Het zal ons worst wezen, we zijn hier voor de canyon en niet om aan politiek te doen, maar het blijft wonderlijk hoe uitersten zich hier in een snel tempo opvolgen. Wat een verschil met het liberale Californië.

En dan hebben we het niet enkel over de temperatuur. Het enige wat dit uitgestrekte land van Oost tot West verbindt is de verbluffende natuur en daarvan staat er morgen weer een sterk staaltje op het programma.

tekst: Tris foto’s: aboutacertainsam