Grand Canyon blijft indrukwekkend

Vandaag staat een bezoek aan de Grand Canyon op het programma. Dit National Park, dat in 1919 opgericht werd, is misschien wel het meest bekende van heel Noord Amerika. Met een lengte van 433 km en een breedte tot wel 29 km spreekt deze door erosie gevormde canyon, dan ook tot ieders verbeelding. De verschillende rotslagen zijn 250 miljoen tot 2 miljard jaar oud. De rotsen kregen echter pas hun vorm toen 25 miljoen jaar geleden, door de verschuiving van de aardplaten, de aardkorst naar boven werd geduwd en het Colorado Plateau werd gevormd. Het hoogteverschil zorgde ervoor dat de stroomsnelheid en de erosiekracht van de Colorado rivier zodanig toenam dat de canyon ontstond. Om jullie een idee te geven van de enorme kracht van het water volstaat het om te zeggen dat de rivier rotsblokken van 1000 kilogram en meer moeiteloos kan verplaatsen en door het gesteente snijdt als een warm mes door boter. De cijfers zijn duizelingwekkend en we weten dan ook niet echt wat we moeten verwachten wanneer we met onze auto de parking oprijden.

Terwijl we ons klaarmaken om aan de tocht langs de South Rim, de zuidelijke rand, te beginnen worden we aangesproken door een iets oudere man die op wandel is met zijn hond. Na de gebruikelijke vraag: “Where you guys from?”. “Waar komen jullie vandaan?” krijgen we de waarschuwing om vooral veel water mee te nemen. “Drink water” een mantra die heel onze tocht te pas en te onpas herhaald wordt, maar het is dan ook van levensbelang. Wanneer we hem onze rugzak met camelbag laten zien waar 3 liter water in kan, is hij gerustgesteld en wenst hij ons een schitterende dag.

Onderweg naar het Visitor Center kom ik een vrouw tegen die rondloopt met een plastic flesje in de hand. Aan iedereen die ze ziet vraagt ze of we de vuilbak voor recycleerbare afval gezien hebben. Ze gooide de rest van haar afval al weg in de gewone vuilbakken maar geen haar op haar Amerikaanse hoofd denkt eraan om PMD in een restafvalbak te gooien. Gelukkig ben ik net één van de vele recycleerpunten gepasseerd en kan ik haar wijzen waar ze moet zijn. Ik ben ervan overtuigd dat ze anders ’s avonds nog met het flesje zou rondlopen. Ik zei het al eerder, dit deel van de US denkt groen, heel groen. Sluikafval is er niet en we kunnen er echt nog wel wat van leren. Na het gebruikelijke bezoek aan het Visitor Center om info in te winnen, beginnen we aan het Rim Trail, een wandeling langs de zuidelijke rand die als moeilijkheidsgraad makkelijk tot gemiddeld meekrijgt.

Hier zien we de canyon voor het eerst in al zijn grandeur. Al wat we hoorden of meenden te weten over dit natuurfenomeen verdwijnt in het niets. Het zicht is majestueus en overdonderend. Het is nergens mee te vergelijken en zo ongewoon dat onze zintuigen in de war geraken. De kleuren variëren van paars over rood en diep oranje tot gebroken wit. Het zicht strekt zich uit zover het oog reikt. 1600 meter lager lijkt de machtige Colorado rivier een nietig bergstroompje. De rotsformaties die zich voor onze ogen ontvouwen zijn al miljoenen jaren onveranderd en toch blijven ze door de lichtinval en het spel van licht en schaduwen nooit hetzelfde.

Een eenzame condor laat zich meedrijven op de luchtlagen en plots weet ik waar Daniel Robles zijn inspiratie haalde voor de prachtige song “El Condor Pasa”, bekend geworden door Simon & Garfunkel maar het mooist in de Spaanse versie van Placido Domingo. We worden omringd door toeristen die de meest halsbrekende toeren uithalen voor de ultieme foto en ook de zoon waagt zich naar mijn gevoel soms gevaarlijk dicht bij de rand. Dit lijkt echter maar zo. Het zal wel een combinatie zijn van mijn bang moederhart en mijn redelijk extreme hoogtevrees. De “makkelijke” wandelroute blijkt door de warmte, de zware rugzak en de hellingsgraad toch te zwaar voor mij. Wanneer de zoon onvermoeibaar en gezwind voor mij blijft uitstappen, barst ik in tranen uit. Hij kijkt om en ziet me staan als een hoopje huilende ellende, happend naar adem en met dikke, pijnlijk gezwollen worstjesvingers, een fenomeen waar wel meer onervaren wandelaars mee kampen. Ik ben boos en hij weet niet waar hij het heeft.

Voor hem is dit een wandeling in het park en hij had totaal niet door dat ik hijgend achter hem aan ploeterde. Gelukkig geeft hij mij de tijd om op adem te komen en schakelt hij de rest van de weg een versnelling lager zodat ik kan volgen. Ik voel me een totale mislukking tot ik iets verder een Vlaams gezin, vader, moeder en dochter, tegenkom. Ook hier staat de vader met een beteuterd gezicht te luisteren terwijl hij door zijn vrouw en dochter uitgekafferd wordt. Ze hebben niet door dat ik het gesprek kan volgen, maar het is duidelijk. Het pad is te zwaar voor de vrouwen en het is natuurlijk allemaal de schuld van de man die hier geen rekening mee hield. Ik hoor de dochter wel zeggen dat, volgens haar plannetje, de rest van de weg makkelijker is en dit geeft me hernieuwde kracht. Bij onze stop aan het El Tovar hotel krijgt de zoon een les geschiedenis wanneer hij een niezende man “bless you” toewenst. Naar het schijnt ontstond dit gebruik ten tijde van de pest, toen niezen erop wees dat iemand besmet was en een vogel voor de kat. Men wenste het slachtoffer tegen beter weten in toch nog “gezondheid” toe in de hoop ook voor zichzelf het kwade af te weren. De man is blij zijn kennis te kunnen delen en ik zie de zoon geduldig en beleefd naar de uiteenzetting luisteren. Het is een grappig tafereel en we weten het weer: we reizen om te leren. De rest van de wandeling verloopt inderdaad minder moeizaam en ik ben blij dat ik doorgezet heb. Het uitzicht op het Bright Angel Trail, een lange en niet ongevaarlijke afdaling in de canyon, en vanaf Maricopa Point is spectaculair. Het mooist is echter Hopi Point waar we nog meer condors zien vliegen en nestelen.

Nog nooit voelden we ons zo nietig als mens tegenover de grootsheid van de natuur. Helemaal onder de indruk nemen we de pendelbus terug naar de parking. Tegen onze zin, maar het is tijd om te vertrekken want we hebben nog een hele trip voor de boeg naar ons hotel in Page. Onderweg krijgen we stilaan honger en we stoppen in Tuba City aan een Subway broodjeszaak. Wanneer we in de States zijn, kunnen we nooit weerstaan aan de heerlijke steak and cheese subs, warme broodjes met biefstuk en gesmolten kaas, en ook nu loopt het water ons in de mond. Bij het uitstappen zien we het onmiddellijk. We zijn in Coconino County. In dit deel van Arizona is 30 % van de bevolking Navajo, of beter Diné, het volk, zoals ze zichzelf noemen. Hier in deze wijk van Tuba City blijkt zelfs 100 % van de mensen Native American. Blanke, Europese toeristen zijn hier een bezienswaardigheid en even bekruipt ons, geheel ten onrechte, een ongemakkelijk gevoel. Een oude man die zo uit een Western lijkt te komen, vraagt ons waar we naartoe reizen en wil ons de weg naar de Interstate wijzen in de hoop enkele dollars te krijgen. We bedanken hem glimlachend maar geven geen geld. Dit is voor ons nog te onbekend terrein en we kunnen niet inschatten of er nog meer bedelaars zijn.

Wanneer we de broodjeszaak binnenstappen, zien we even een blik van verrassing in de ogen van de uitbater maar hij herstelt zich direct en we worden vriendelijk en professioneel bediend. Het valt ons op dat de zaak kraaknet is, iets wat we nog meer zullen merken in Navajo Nation. Diné zijn uitermate proper en bovenal gewiekste zakenlui. Moe en vol van indrukken bereiken we tegen de avond ons moderne Hyatt hotel. Het is een pareltje en ook hier worden we warm welkom geheten. Aan de muren hangen indrukwekkende schilderijen van een kunstenares die haar onderwerpen in dit deel van de wereld vond. Alles ademt klasse en rust uit en we besluiten dan ook de avond rustig met een cocktail en een laatste hap in de bar door te brengen. Het was een lange dag en er is veel om te verwerken. Arizona is een verbluffend mooie staat vol indrukwekkende landschappen en dan moet het allermooiste nog komen.

verslag: Tris, foto’s: aboutacertainsam

DELEN
Vorig artikelDe Ridder schiet VC Herentals naar 4-4
Volgend artikelKFC Lille wint en nadert op FC De Kempen
De mens achter het nieuws. Ludo zette 39 jaar geleden zijn eerste stappen bij Dagblad Het Volk, bouwde mee de berichtenkrant van TV Kempen & RTV uit en maakte de site van ThalsFM groot. Nu is hij hoofdredacteur.