Antwerpse bezoekt de Kempen: ‘het Schipkespad’

Voor mijn tweede Kempenavontuur had ik een stapmaatje. Mijn nicht die door de liefde in Naale terechtkwam en daar nu al vele jaren woont. Ze kent de streek beter dan ik, dus ik was er redelijk gerust in. Een beetje onterecht zal blijken. We kozen voor ’t Schipkespad in Herenthout. Aha, hoor ik u denken, wandelen in de schone Netevallei. Ja, dat ook natuurlijk, maar ik moet eerlijk zijn. Wat ons over de streep trok was het vooruitzicht om na de inspanning lekker te eten in ’t Schipke aan de Nete, het begin- en eindpunt. Als het ware het nuttige aan het aangename koppelen.

Daar zijn wij straf in. Het begon al goed toen ik van Viersel tot in Nijlen achter een tractor hing. Ik had het moeten incalculeren deze tijd van ’t jaar, maar tsja, ik ben van ’t Stad weete nog wel. Daar rijden geen tracteurs. Dus opgedraaid en al vloekend, arriveerde ik toch nog voor de middag bij mijn nicht, waar ik, naar Kempense gewoonte, langs de achterdeur binnenviel. Als Antwerpse griezel ik hiervan. Ik kan het mij met den beste wil van de wereld niet voorstellen dat iemand bij mij onaangekondigd zou binnenstappen terwijl ik net uit mijn bed of bad stap. In Kempenland is dat echter de normaalste zaak van de wereld. Ge roept gewoon: “geen belet?” en trekt u niks aan van het antwoord. En je weet het “when in Rome do as the Romans do” ofte in ’t Vlaams, pas u gewoon aan aan de lokale gebruiken. Wat ik dan ook doe.

Samen trokken we op pad en kwamen al snel aan in de Niemandshoek, waar we onze auto op de parking aan ‘t Schip zetten en onze wandelbottinnen aandeden. Het restaurant was nog gesloten, maar het was dan ook nog geen middag. Wel een belangrijk detail voor de rest van het verhaal. Het eerste stuk liep door een prachtig stuk natuur. Langs de boorden van de Nete en daarna het bos in, waar op een open plek plots een kapel met levensgroot kruis voor ons opdoemde. De Kruiskensberg, een gekend bedevaartsoord in Bevel. Sinds in de dertiende eeuw een zieke herder genas door er van een bron te drinken, wordt de plaats drukbezocht door bedevaarders die er op Goede Vrijdag zelfs de kruisweg komen doen. Aan de deur van de kapel hangen gekleurde linten, om de koorts af te binden. Maar de meeste mensen komen niet om van zo iets banaals als de griep te genezen.

Het gerucht doet namelijk de ronde dat men hier aan een lief kan geraken, als men maar godsvruchtig genoeg is. Onnodig te zeggen dat ik uitgebreid de tijd heb genomen om een paar rozenhoedjes te bidden. Ik hoop dat ze meer effect hebben dan de dikke kaarsen die ik ooit, vele jaren geleden, ben gaan branden voor de heilige Rita in Kontich. Toen die eindelijk na jaren mijn smeekbede voor een bepaald manspersoon verhoorde, was het al lang niet meer nodig. Sindsdien vertrouw ik haar niet meer.

Van al die devotie hadden we grote dorst gekregen en trokken vol goede moed verder naar de volgende halte. Het Prinsenhof, een gekende en gesmaakte taverne. Driewerf helaas, deze uitspanning bleek gesloten op donderdag. We besloten dan maar verder te trekken, maar door onze teleurstelling misten we het volgende genummerde paaltje. Ik moet hier echt benadrukken dat dit niet aan ons lag. Dat paaltje stond namelijk verstopt achter de paal van een bushalte. Dus eigenlijk, feitelijk, was het de schuld van De Lijn. Wie doet nu zo iets? Een buspaal voor een wandelpaaltje zetten? Door het grandioos verkeerd lopen kwamen we aan bij café Diamant. Ook goed om eens sanitair te ontspannen dachten we. Maar nee, ook hier was donderdag de sluitingsdag. We zijn dan maar scheel van den dorst op onze stappen teruggekeerd.

Toen iets daarna het volgende café ’t Punt ook dicht bleek, gaven we het op. Dit café was wel niet gesloten omdat het donderdag was. Het was gewoon al effekes dicht. We hebben ons op een bankje aan één van de vele Mariakapellekes gezet die de streek rijk is, van de meegebrachte flesjes water gedronken en een koekske gegeten. Doorgewinterde wandelaars zoals wij, laten zich namelijk niet zo rap uit het lood slaan en hebben proviand bij. Gelaafd en versterkt besloten we een stuk af te snijden van de tocht want 11 km leek ons toch wat lang. Onderweg kwamen we nog langs een visclub met taverne, die ook enkel op woensdag en in ’t weekend open was. Ge hoort mij al komen zeker? Op donderdag kunde in de Netevallei sterven van de groten dorst en een sanitaire stop zit er op die dag ook niet in. Mijn totaal gebrek aan planning kwam ons duur te staan. Een andere mens zou dit op voorhand checken, ikke niet. God schept de dag, en ik vlieg erdoor. Met alle gevolgen vandien.

Toen de eindstreep in zicht kwam, werd onze weg nog versperd door woekerende braamstruiken die ons dwongen rond te lopen, maar we gaven niet op. Moe maar tevreden kwamen we terug aan onze auto aan de Niemandshoek. Klein detail, we bleken er geen 11 km maar 12 km over gedaan te hebben. Al goed dat we een binnenweg namen. Mijn protestbrief naar De Lijn is al vertrokken. Met een diepe zucht van verlichting hebben we ons neergevlijd op het vernieuwde terras van ’t Schipke waar een lekker maal werd afsloten met een grote Café Glacée. De boog kan niet altijd gespannen staan nietwaar en we hadden het verdiend. Ik was zo content dat ik mij zelfs niet meer druk maakte toen we op de terugweg tussen Bevel City en Kessel City weer achter een tractor hingen. Dit kan alleen in de Kempen, op een landelijke weg tussen wat men toch wel 2 grootsteden mag noemen. Laat hier den boer maar dorsen.

Het was een mooie dag en we hebben weer een paar dingen geleerd over het mooie Kempenland. Ten eerste : hou steeds rekening met vertragingen onderweg door tractors. Ten tweede : vertrouw nooit bushaltes van De Lijn. Er kan altijd iets achter verstopt staan. Ten derde : plan geen uitstappen in de Netevallei op donderdag tenzij ge dorst wil lijden. Ten vierde, als conclusie : het is schitterend vertoeven langs de Nete waar het “Pallietergevoel” nog altijd aanwezig is waardoor je de vorige drie puntjes er graag en met liefde bijneemt. Tot de volgende! Ik zal er zijn en hoop van u hetzelfde.

Tris Van Antwerpen

DELEN
Vorig artikelClub Brugge – Dynamo Kiev
Volgend artikelVerschillende brandjes in Visbeekdries
De mens achter het nieuws. Ludo zette 39 jaar geleden zijn eerste stappen bij Dagblad Het Volk, bouwde mee de berichtenkrant van TV Kempen & RTV uit en maakte de site van ThalsFM groot. Nu is hij hoofdredacteur.